Kangur olbrzymi
© Harlz - Fotolia.com
Kangur olbrzymi (Macropus giganteus) to gatunek ssaka z rodziny kangurowatych. Kangur ten nazywany jest także szarym kangurem olbrzymim. Samica jest dużo mniejsza od samca. Ogon jest masywny i długi, u samca osiąga nawet 120 cm długości. Torbacz ten jest podobny do kangura górskiego. Ma szarobrązową sierść, spód jest nieco jaśniejszy. Gatunek ten należy do podrodziny kangurów właściwych.
Występowanie i środowisko
Zamieszkuje zarośla i lasy Australii w południowej i południowo-wschodniej części kontynentu. Występuje także w Tasmanii.
Tryb życia i zachowanie
Skoki tego kangura odbywają się na odległość 1-2 m, a gdy ucieka, zwykle 9 m, a nawet 13,5 m i 3,3 m wzwyż.
Tworzy niestałe i niewielkie grupy. Najmniejszy szelest płoszy go.
Morfologia i anatomia
Osiąga nawet 140 cm wysokości. Ma doskonały słuch. Samiec osiąga ciężar 85 kg. Samica dorasta do 120 cm wysokości.
Pożywienie
Podstawę diety kangura olbrzymiego stanowi trawa i rośliny zielne.
Rozmnażanie
Po 4-6 tygodniach od zapłodnienia samica wydaje na świat jeszcze nie w pełni rozwinięte młode, które ma zaledwie kilkanaście milimetrów. Młode pnie się po wylizanym przez matkę śladzie na sierści do torby, gdzie przechodzi dalszy rozwój, który trwa nawet kolejne 200 dni.
Ochrona i zagrożenia LC
Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.
Ciekawostki
Zestaw dwóch monet kolekcjonerskich 20 zł i $1 zostało wyemitowanych przez polską i australijską mennicę (10 000 kompletów, z czego 5 000 zostało przeznaczonych do sprzedaży przez NBP). Moneta australijska jednodolarowa na rewersie zawiera wizerunek kangura olbrzymiego.
Synonimy
W literaturze można spotkać następujące synonimy dla określenia nazwy tego gatunku:
- Macropus canguru
Pokrewne gatunki ssaków
- kangur rudy (Macropus rufus)
- kangur szary (Macropus fuliginosus)
- kangur mały (Macropus parma)
- kangur rdzawoszyi (Macropus rufogriseus)
- kangur smukły (Macropus agilis)
Bibliografia
Wykaz całej bibliografii dla wszystkich artykułów opublikowanych w niniejszym serwisie znajduje się w odnośniku w stopce. Poniżej znajduje się wykaz publikacji, które w szczególności były wykorzystywane w przygotowaniu niniejszego artykułu:
- IUCN – Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych, ISSN 2307-8235 https://www.iucnredlist.org
- Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz – Polskie nazewnictwo ssaków świata, 978-83-88147-15-9, Muzeum i Instytut Zoologii PAN 2015
- Hanna i Antoni Gucwińscy – Zoologia Tom I Ssaki Część I Leksykon popularnonaukowy., ISBN 83-88988-01-8, Albatros 2003
- Włodzimierz Serafiński, Ewa Wielgus-Serafińska – Ssaki zwierzęta świata, ISBN 83-01-05877-3, PWN 1988
- pod red. Kazimierza Kowalskiego – Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna 1975
© medianauka.pl, 2017-11-04, GAT-3797